Ψηφιακά γραπτά

Φανταστείτε έναν κινηματογραφικό φακό να παρακολουθεί τη μέρα ενός ανθρώπου σε όποιν τόπο και χρόνο θέλετε με τη λεπτομέρεια πως η παραμικρή του κίνηση σχολιάζεται από έναν αόρατο χορό - παρουσίες που ούτε βλέπει ούτε ακούει ο άνθρωπος αυτός.. Η καθεμιά από τις παρουσίες αυτές έχει και  προσδίδει σε κάθε νεύμα, βλέμμα, κίνησή του μια διαφορετική χροιά αλήθειας ή τουλάχιστον ερμηνείας.. Οι σκήνες μπορούν να τρέχουν σε γραμμικό χρόνο είτε όχι και η αποκάλυψη του χορού αυτού μπορεί να γίνει στο τελείωμα της μέρας από έναν ήχο, παίδί ή ζώο.. Η στιγμή της αποκάλυψης για τον πρωταγωνιστή θα βιωθεί αρχικά σαν καταρρεύση, αλλά ταυτόχρονα και σαν δυνάμωμα.. Θα μπορούσε να φέρει τον τίτλο "πολλαπλές αλήθειες;"...

Σε ένα κατάμεστο λεωφορείο , μια καθ’ όλα συνηθισμένη στην όψη συνηθισμένη κοπέλα ζητά να της χτυπήσουν το εισιτήριο . Γίνεται αλυσίδα από τους επιβάτες και φθάνει στα χέρια της το εισιτήριο χτυπημένο. Το χαμόγελό της και το ευχαριστώ που ακούγεται τους φωτίζει όλους . (!).Εφφέ χρώματος. Κατεβαίνει από το λεωφορείο. Την ακολουθεί ο φακός βιαστικά. Στην τράπεζα για λογαριασμούς , στο φαστ-φουντάδικο για μεσημεριανό , μετά για καφέ με μια φίλη, στο σινεμά με τον καλό της, στο σπίτι σε χαλαρές στιγμές. Πέφτει για ύπνο και βλέπουμε ένα γαλήνιο χαμόγελο . Παρακολουθούμε το όνειρό της. Μέσα στον ύπνο της, βλέπει πώς το φως της μεταβιβάστηκε στους άλλους . Σε γρήγορες-ονειρικές σκηνές , οι άνθρωποι-αλυσίδα του λεωφορείου: κάποιος σε άλλη στάση βοήθησε μια μητέρα με ένα παιδί σε καροτσάκι, κάποιος πέρασε κάπου στον δρόμο ένα παιδί μόνο του να περάσει απέναντι, κάποιος κοντοστάθηκε και δεν έδωσε μόνο χρήματα σε έναν ζητιάνο άλλα του μίλησε, άλλος έδωσε κατευθύνσεις για τις σκ...