Ψηφιακά γραπτά

Γεύση αρμύρας που εναλλάσεται με ψωμί, νερό κι αλάτι θύμιση ισχυρή να ελπίζει η καρδιά κι ο νους. Σκέψεις και στιγμές να χαράζονται βαθιά μαζί κι ανάλαφρα "κάτι να μένει" φωνάζει το μέσα. Εικόνες χαρισμένες και αισθήσεις αλλοτινού καιρού. Να αναρωτιέται ο εαυτός τώρα, μετά, πριν και το χέρι να κρατά μόνο παρόν το παρελθον να υποστηρίζει                      να πληγώνει                      να κερδίζει το μέλλον να ονειρεύεται                  να φαντάζεται                  να ελπίζει. Κάτι μένει. Το αληθινό δε μπορεί να χαθεί. Ας οριστούν χίλια ψεύτικα. Το γράφουν το μέσα. Σε πορείες φωτεινές. Πάντ...

Χιλιάδες ρόλοι για ανίσχυρους ηθοποιούς με ένα κοινό δίχως χειροκρότημα κι έναν αρχαίο χορό βουβό. Η λύπη έχει τελειώσει από καιρό και το χάζι λήγει. Αγνοώ τί έπεται. Γνωρίζω μόνο πως ο θίασος μεγαλώνει. Κι οι ηθοποιοί είναι όλο και πιο αδύναμοι. Και η σκηνοθεσία γίνεται όλο και πιο απαιτητική.                                                                                                           15/8/14  

                                                        ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ (κεφ.1)   Το χαρτί μπροστά του λευκό. Οι σκέψεις λιγοστές. Ποια φράση να φτιαχτεί απ’ αυτές; Πώς ξεκινούσε πάντα, να θυμηθεί. Ένα μήνυμα, μια εικόνα, μία λέξη, μια πρόσφατη συζήτηση. Τι τον κινητοποιούσε, να θυμηθεί. Ναι, να θυμηθεί. Αλλά πώς; Τι είχε συμβεί και ένιωθε άδειος; Ποτέ πριν έτσι. Άδειος. Άλλη μια μέρα.     Πάντα κάτι δούλευε κρυφά μέσα του και έβγαινε την κατάλληλη στιγμή. Έτσι ήταν ή έτσι πίστευε; Τι σημασία έχει τώρα.   Τώρα που νιώθει πιο μετέωρος από ποτέ. Πρώτη φορά “ ανέμπνευστος ” . Δεν θα το αφήσω άλλο έτσι, σκέφτηκε. Θα αντιδράσω. Θα αλλάξω εικόνες. Θα πάω ένα μακρινό ταξίδι. Θ...

Διαδρομές, σχέδια, όνειρα στον άνεμο Μήπως όλα αέρινα δεν είναι; Τίποτα στέρεο, τίποτα σίγουρο τίποτα που να δημιουργεί απέχθεια μονιμότητας Κάτι μέσα φαντάζεται, διαφεύγει, ορίζεται από κάτι βαθύτερο άγνωρο να οριστεί από λέξεις Ίσως να τολμήσω να το καταγράψω από φως κι ακτίνες και χορδές και άγνωστες για την ώρα συλλαβές και ήχους σχηματισμένους ως τώρα Αναμένω και πορεύμαι Χωρίς φόβο προσδοκώντας με μια βεβαιότητα που δείχνει το απροσδιόριστο και τα αντίθετα δεν αλληλοαναιρούνται έρχονται να συμπληρωθούν                                                                             ...

Φανταστείτε έναν κινηματογραφικό φακό να παρακολουθεί τη μέρα ενός ανθρώπου σε όποιν τόπο και χρόνο θέλετε με τη λεπτομέρεια πως η παραμικρή του κίνηση σχολιάζεται από έναν αόρατο χορό - παρουσίες που ούτε βλέπει ούτε ακούει ο άνθρωπος αυτός.. Η καθεμιά από τις παρουσίες αυτές έχει και  προσδίδει σε κάθε νεύμα, βλέμμα, κίνησή του μια διαφορετική χροιά αλήθειας ή τουλάχιστον ερμηνείας.. Οι σκήνες μπορούν να τρέχουν σε γραμμικό χρόνο είτε όχι και η αποκάλυψη του χορού αυτού μπορεί να γίνει στο τελείωμα της μέρας από έναν ήχο, παίδί ή ζώο.. Η στιγμή της αποκάλυψης για τον πρωταγωνιστή θα βιωθεί αρχικά σαν καταρρεύση, αλλά ταυτόχρονα και σαν δυνάμωμα.. Θα μπορούσε να φέρει τον τίτλο "πολλαπλές αλήθειες;"...

Σε ένα κατάμεστο λεωφορείο , μια καθ’ όλα συνηθισμένη στην όψη συνηθισμένη κοπέλα ζητά να της χτυπήσουν το εισιτήριο . Γίνεται αλυσίδα από τους επιβάτες και φθάνει στα χέρια της το εισιτήριο χτυπημένο. Το χαμόγελό της και το ευχαριστώ που ακούγεται τους φωτίζει όλους . (!).Εφφέ χρώματος. Κατεβαίνει από το λεωφορείο. Την ακολουθεί ο φακός βιαστικά. Στην τράπεζα για λογαριασμούς , στο φαστ-φουντάδικο για μεσημεριανό , μετά για καφέ με μια φίλη, στο σινεμά με τον καλό της, στο σπίτι σε χαλαρές στιγμές. Πέφτει για ύπνο και βλέπουμε ένα γαλήνιο χαμόγελο . Παρακολουθούμε το όνειρό της. Μέσα στον ύπνο της, βλέπει πώς το φως της μεταβιβάστηκε στους άλλους . Σε γρήγορες-ονειρικές σκηνές , οι άνθρωποι-αλυσίδα του λεωφορείου: κάποιος σε άλλη στάση βοήθησε μια μητέρα με ένα παιδί σε καροτσάκι, κάποιος πέρασε κάπου στον δρόμο ένα παιδί μόνο του να περάσει απέναντι, κάποιος κοντοστάθηκε και δεν έδωσε μόνο χρήματα σε έναν ζητιάνο άλλα του μίλησε, άλλος έδωσε κατευθύνσεις για τις σκ...