Ψηφιακά γραπτά

¨Εστω ότι οι στιγμές μου έγιναν παιχνίδι στα χέρια σου. Το νευρικό μου σύστημα σου παραδόθηκε. Για λίγες στιγμές. " Ήταν αρκετές" : θα έλεγες. Μετά... (;) Μετά κάθησες αναπαυτικά κι απόλαυσες έναν νέο θρίαμβο. Κι η πυρομανία θα φάνταζε πλημέλημα μπροστά σ' αυτό. Κι ύστερα... (;) Κι ύστερα έμπαινες κι έβγαινες μικρή ζωή "ζωούλα" την έλεγα. Από έξη, από καψοχαρά, από μίσος, από φθόνο, θα αγνοώ τί σε όριζε. Κι όσο θα προσπαθώ να σ' εξηγήσω θα ανακαλύπτω νέους γκρεμούς. Τουλάχιστον σεβάστηκες την ανία της συνήθειας που με χαρακτήριζε αλλά δεν θα σ' έλεγα πρωτότυπο.         14/2/10

Διάλεγες πάντα τα δύσβατα μονοπάτια. Χάραξες πορείες απάτητες και για άλλους. Τώρα συγχωτίζεσαι με αγίους και αγγέλους. Στέλνεις μηνύματα και χαμόγελα. Τα βήματα μοιάζουν τώρα καθαρά. Κι ό,τι φάνταζε δυσνόητο κατανοητό. Άνοιξες δρόμους και χαζεύεις σιωπηλά νέα αδράχτια στιγμών αιωνιότητας. Χάρισες, πήρες, έστειλες, έκλεψες, ένιωσες. Και λίγα λόγια ερμηνείας ζήτησαν μελάνι και χαρτί. Στο σήμερα και στο εδώ.                          7/6/14

Σε συναντούσα σπάνια. Στιγμές λιγοστές. Χαρισμένες. Κρατώ τη βάση της αγάπης που ενυπήρχε κάτω από κάθε άλλο συναίσθημα. Όποιο κι αν ήταν αυτό. Όλα τα διαπερνούσε. Το αναγνωρίζω και ελπίζω, απλά, κάποτε να το μιμηθώ. Δεν θέλω να το αποδόσω στη μητρότητα γιατί θα το λιγοστέψω. Το κοιτώ και προχωρώ.                     13/5/14  

Ήσουν σημείο αναφοράς σαν σημαδούρα στο πέλαγος. Βράχος ακλόνητος για κύματα που έσκαγαν κι ημέρευαν. Κάποιοι επιχείρησαν να το κλέψουν όλο αυτό. Κάποιος κατηγόρησε πως θα μπορούσα να το κάνω εγώ. Μαθαίνω να δέχομαι το άδικο που με συνδέει με τον Αδικημένο. Δεν πειράζει. Θέλω μόνο να σε ξαναντικρύσω αγέρωχη. Αυτό μόνο.                                       13/5/14

Γύριζες στο σπίτι απ' έξω. Ήξερα τη παρουσία σου. Οι κινήσεις σου ήταν ταπεινές. Έλεγαν: " ο πειρασμός είναι ελάχιστος". Μίκραινε κοντά σου, εξαφανιζόταν. Γνώριζες να ζεις μεστά. Ή, έτσι νόμιζα. Έδινες αξία στις ώρες με τον δικό σου τρόπο. Μάθαινες απλότητα. Μεγάλωσα και τα επαναπροσδιόρισα. Τα έβγαλα από το βάθρο για τα καλά. Για τη πραγματική του αξία. Τώρα βλέπω καθαρότερα.                    9/7/14

Πήρες τις αποστάσεις σου. Έγινες παρελθόν, απόσταση, ανάμηνηση. Δεν φαντάστηκες πόσο έγραψες μέσα. Βαθιά. Καρδιά ή ψυχή, δεν γνωρίζω. Σχηματίστηκες πριν γνωριστείς και μορφοποιήσε κι αφότου έφυγες. ΄Ετσι κι εγώ, έτσι κι εσύ. Κάπου μοιάζαμε, κάπου διαφέραμε. Τί σημασία να έχει, πλέον. Και για ποιον; Συναντήσεις, περάσματα, στιγμές, αρώματα, χρώματα, όλα δίνουν και παίρνουν. Ποιος κερδίζει και ποιος χάνει; Και ποιος να μετρήσει; [Ο χρόνος μήπως σαν εξωτερικός παρατηρητής;]                                                 1/7/14

Τριήμερο περπάτημα πάνω από δρόμους, ενθουσιασμός ή έρωτας κι από ποια μεριά; Χρόνος πολύ μετά, αναρώτηση... Γύρος θριάμβου σε στέκια και θεωρία διαδιδόμενη με μένα άρμα. Δάνεια και στιγμές για παιδικό μυαλό και καρδιά νεανική. Κι έπειτα εμπιστοσύνη απόλυτη. Μ΄ 'ενα τηλεφώνημα πένθους στο μυαλό να ορίζει τη σκηνή κι έπειτα τριήμερα. Αλλαγή Προσαρμοστικότητα Ευελιξία Υποκρισία Ψέμα Αληθινό Ηθοποιός Κομπάρσος Εσύ.Εγώ.Τί απ΄ όλα;                      25/9/14