Ψηφιακά γραπτά

Ξεκινάς να βγεις από το σπίτι. Πλένεσαι, ντύνεσαι, κοιτιέσαι στον καθρέπτη. Βάζεις στη τσέπη τα κλειδιά αλλά την ώρα που πας να πάρεις τα τσιγάρα, κάτι συμβαίνει. Ο αναπτήρας γλιστρά από τα ακροδάχτυλα και πέφτει στο πάτωμα. Τότε κάνεις τη γελοία σκέψη πως ένα ατύχημα και η ζωή σου η ίδια θα μπορούσε να εξαρτάται από τη καθυστέρηση αυτή. Ξεχνάς τη παραπάνω σκέψη και ξεκινάς τη μέρα σου.   Ώσπου ένα ωραιότατο αυτοκίνητο σταματά μπροστά σου δευτερόλεπτα αφηρημάδας με τη πανέμορφη πιθανότητα σύγκρουσης και διακοπής της ζωής σου. Αρχίζεις να ξανά- αναπνέεις και να ξαναθυμάσαι στατιστική, προσευχές, τον νόμο του Μέρφι και ό,τι γνωρίζεις για να καταλήξεις πως όπως και η αρχή ίσως και το τέλος της ζωής είναι θέμα πιθανοτήτων ή, για εκείνη τη μέρα, ένας λευκός αναπτήρας.                                    ...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια καρδιά. Μια μικρή καρδιά που ήθελε να μάθει ποδήλατο. Ξεκίνησε , λοιπόν, μια όμορφη, φωτεινή μέρα και ανέβηκε στη σέλα. Στο δρόμο της συνάντησε πετραδάκια. Την ενοχλούσαν και την έβγαζαν εκτός ισορροπίας. Το βρήκε σαν παιχνίδι πότε να τα πατά (;), πότε να τα προσπερνά. Θυμήθηκε, δα, από άλλο παραμύθι ότι μ’ αυτά ένα παιδάκι έβρισκε το δρόμο του πίσω στο σπίτι του. Ίσως, λοιπόν και γι΄αυτή να χάραζαν το δικό της μονοπάτι για τον μεγάλο δρόμο. Κάποια άλλη μέρα που έκανε ποδήλατο η μικρή καρδιά, ο άνεμος φυσούσε λυσσασμένα και πάλι την έβγαζε εκτός ισορροπίας. Πείσμωσε, όμως και έβαλε τα δυνατά της να κρατήσει το τιμόνι της σταθερό. Τότε, μαγικά, άρχισε να ξεχωρίζει λέξεις, μελωδίες και σκοπούς και γύρισε σπίτι με ένα αναπάντεχο τραγούδι στα χείλη. « Πόσες φορές, άλλωστε, όταν φοβόταν πολύ δεν έπιανε το τραγούδι;» αναρωτήθηκε. Κάποιες μέρες αργότερα που είχε βγει από το σπίτι η μικρή καρδιά –μεγαλωμένη λίγο- με το ίδιο ποδήλατο της, συνάντησε έναν...

Πήγα κι εγώ στο χωριό. Καλοκαίρι. Αύγουστος. Άκουσα τα τζιτζίκια, είδα τη μουριά της αυλής, έμαθα το χαγιάτι. Ήμουν 10 χρονών. Ήμουν παιδί αλλά και είχα μεγαλώσει. Είχα μεγαλώσει, ευτυχώς, στη σκέψη της αγάπης του για τρία χρόνια. Στη πόλη που αναγκάστηκε να ζήσει λόγω ασθενείας. Κι είχα μεγαλώσει και στις λίγες συναντήσεις που δεν θυμάμαι και που η ερώτηση του γιου του μού έφερε απρόσμενα, χρόνια μετά όπως άξαφνα σε έπιανε αφηρημένο και σε ρωτούσε : «Τί φτιάχνεις;». Πήγα στη βερούκα, στο κτήμα μας, στη πηγή. Όλα, όπως μου είπαν, ένιωθαν την απουσία του. Των βημάτων, των λόγων, των πράξεων, των σιωπών του. Κυρίως των τελευταίων. Μου διηγήθηκαν έναν κήπο με ντομάτες, αγγούρια, κολοκύθια, χόρτα. Και προσεκτική είσοδο με μια μικρή άδεια και οδηγία από μέρους του να πατηθεί και να κοπούν οι καρποί. Είδα με την άκρη του ματιού μου στη διαδρομή το δικό μου κομμάτι παραδείσου που μου είχε αφήσει πίσω. Ήταν σε ένα μικρό ξέφωτο μια λεμονίτσα. Ένιωσα και ήξερα την ίδια στιγμή πως ...

Μια φορά κι έναν καιρό ή έναν καιρό και μια φορά ή καμμία φορά και κανέναν καιρό ή όλες τις φορές και όλους τους καιρούς, ζούσε ένα κορίτσι. Την αρχή του παραμυθιού την διαλέγετε εσείς ή εγώ ή κι οι δυο μαζί ή κανένας. Πάει; Ωραία. Τώρα, για λίγο, μετά από αυτές τις λέξεις, κλείστε τα μάτια σας και φανταστείτε το κορίτσι αυτό… Ανοίξτε τα. Θα είδατε μια εικόνα ή καμμία ή πολλές ή εικόνες που δεν θα είχαν κορίτσια. Δεν πειράζει. Το κορίτσι, λοιπόν, αυτό ζούσε σε έναν κόσμο με χώρο και χρόνο και, ίσως, κι όχι. Ξαφνιαστήκατε; Μπορεί και όχι… μεγάλωνε μόνη και μαζί με άλλους, με ό,τι την τριγυρνούσε και, μήπως κι όχι; Μάλλον ναι. Συναντούσε αντικείμενα, δέντρα, λουλούδια, σύννεφα,   ήλιους, φεγγάρια και, κυρίως, ανθρώπους. Ή, μήπως, όλα αυτά μέσα τους; Απαντήστε όσο την ξέρετε… γνώριζε, ανακάλυπτε, μάθαινε και μεγάλωνε. Ή, έτσι, της είχαν πει… αλλά, όπως δεν της είχαν πει, μοιραζόταν. Το καθετί στον οποιοδήποτε. Έτσι ζούσε. Αυτό ήταν ζωή για εκείνη. Και έφτιαχνε καινούργια αντικείμε...

Παράλληλα, η δήθεν πειστικότητα της μη αμαρτωλότητας να ανοίγει δρόμο για πάθη που ακόμη δεν υπήρχαν. Συνέβησαν, βιώθηκαν. Δεν χρειάζονται επανάληψη.               14/1/16

Μάχες μεγάλες για μικρούς, κερδισμέμους νικητές από Άλλον με όπλα παρατημένα μόλις αναγνωρίστηκαν              στα χέρια.                 2/1/16

Υιοθετώντας και καταδιώκοντας το καινούργιο κα το δημιουργικό, αναλαμβάνουν νέους ρόλους. Ισχυρίζονται κατανόηση και πρωτότυπες λογικές. Παρατηρώ, καταγράφω. Δεν μπορώ να εξισωθώ.              31/12/15