Ψηφιακά γραπτά

...και φτάνει η ώρα ό,τι έχεις συλλέξει να χαριστεί - δοσμένο πάντα- για να πολλαπλασιαστεί. Ποιο κέρδος;          23/2/16

Η ματιά να στρέφεται σε σκούρες αποχρώσεις για να αναγνωρίζεται ευκολότερα το ΦΩΣ. Ή, αλλιώς, άσκηση...               23/2/16

Αληθοφανείς ερμηνείες σε ρόλους χαρισμένους πείθουν δήθεν ακόμα τους κομπάρσους και τους δευτεραγωνιστές που ζητούν και θέατρο και σανίδι και κοινό και χειροκρότημα. Ως πότε;                 23/2/16

                                     ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ             Το χαρτί μπροστά του λευκό. Οι σκέψεις λιγοστές. Ποια φράση να φτιαχτεί απ’ αυτές; Πώς ξεκινούσε πάντα, να θυμηθεί. Ένα μήνυμα, μια εικόνα, μία λέξη, μια πρόσφατη συζήτηση. Τι τον κινητοποιούσε, να θυμηθεί. Ναι, να θυμηθεί. Αλλά πώς; Τι είχε συμβεί και ένιωθε άδειος; Ποτέ πριν έτσι. Άδειος. Άλλη μια μέρα.     Πάντα κάτι δούλευε κρυφά μέσα του και έβγαινε την κατάλληλη στιγμή. Έτσι ήταν ή έτσι πίστευε; Τι σημασία έχει τώρα.   Τώρα που νιώθει πιο μετέωρος από ποτέ. Πρώτη φορά “ ανέμπνευστος ” . Δεν θα το αφήσω άλλο έτσι, σκέφτηκε. Θα αντιδράσω. Θα αλλάξω εικόνες. Θα πάω ένα μακρινό ταξίδι. Θα   δω νέα μέρη, νέους ανθρώπους, θα “ φορτιστώ ” . Κι αν η έμπνευση με ξ...

Ήταν η εποχή που ξεχώριζα ακόμα την αλήθεια και το ψέμα. Ακολούθησε μια εποχή που   αποδείκνυε πως όλη η προηγούμενη ήταν ένα ψέμα .

Ξεκινάς να βγεις από το σπίτι. Πλένεσαι, ντύνεσαι, κοιτιέσαι στον καθρέπτη. Βάζεις στη τσέπη τα κλειδιά αλλά την ώρα που πας να πάρεις τα τσιγάρα, κάτι συμβαίνει. Ο αναπτήρας γλιστρά από τα ακροδάχτυλα και πέφτει στο πάτωμα. Τότε κάνεις τη γελοία σκέψη πως ένα ατύχημα και η ζωή σου η ίδια θα μπορούσε να εξαρτάται από τη καθυστέρηση αυτή. Ξεχνάς τη παραπάνω σκέψη και ξεκινάς τη μέρα σου.   Ώσπου ένα ωραιότατο αυτοκίνητο σταματά μπροστά σου δευτερόλεπτα αφηρημάδας με τη πανέμορφη πιθανότητα σύγκρουσης και διακοπής της ζωής σου. Αρχίζεις να ξανά- αναπνέεις και να ξαναθυμάσαι στατιστική, προσευχές, τον νόμο του Μέρφι και ό,τι γνωρίζεις για να καταλήξεις πως όπως και η αρχή ίσως και το τέλος της ζωής είναι θέμα πιθανοτήτων ή, για εκείνη τη μέρα, ένας λευκός αναπτήρας.                                    ...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια καρδιά. Μια μικρή καρδιά που ήθελε να μάθει ποδήλατο. Ξεκίνησε , λοιπόν, μια όμορφη, φωτεινή μέρα και ανέβηκε στη σέλα. Στο δρόμο της συνάντησε πετραδάκια. Την ενοχλούσαν και την έβγαζαν εκτός ισορροπίας. Το βρήκε σαν παιχνίδι πότε να τα πατά (;), πότε να τα προσπερνά. Θυμήθηκε, δα, από άλλο παραμύθι ότι μ’ αυτά ένα παιδάκι έβρισκε το δρόμο του πίσω στο σπίτι του. Ίσως, λοιπόν και γι΄αυτή να χάραζαν το δικό της μονοπάτι για τον μεγάλο δρόμο. Κάποια άλλη μέρα που έκανε ποδήλατο η μικρή καρδιά, ο άνεμος φυσούσε λυσσασμένα και πάλι την έβγαζε εκτός ισορροπίας. Πείσμωσε, όμως και έβαλε τα δυνατά της να κρατήσει το τιμόνι της σταθερό. Τότε, μαγικά, άρχισε να ξεχωρίζει λέξεις, μελωδίες και σκοπούς και γύρισε σπίτι με ένα αναπάντεχο τραγούδι στα χείλη. « Πόσες φορές, άλλωστε, όταν φοβόταν πολύ δεν έπιανε το τραγούδι;» αναρωτήθηκε. Κάποιες μέρες αργότερα που είχε βγει από το σπίτι η μικρή καρδιά –μεγαλωμένη λίγο- με το ίδιο ποδήλατο της, συνάντησε έναν...