Ψηφιακά γραπτά

Σε λευκό χαρτί αφήνομαι μια μουτζούρα νέα να γράψω για να γίνει ο χρόνος το άρμα ταξίδι το πλήρωμα να αρχίσει τους τόπους τους ανεξερεύνητους              να αγγίξει για πορείες άλλες του δεδομένου για την ισχύ την μετρημένη για τις διαδρομές τις άπειρες που μόνο οι θολοί θα αξίζουν για να λύσουν μάγια παλιά και προφητείες νέες παλιά όνειρα να γλύψουν και νέες προσμονές να ορίσουν πανηγύρια νέα να στήσουν για φόνους τραγικούς να μιλήσουν.                                   ~2001

Ποτέ δε κατάλαβα πως μπορεί να πεθαίνει μια γυναίκα που αγαπιέται.                                                                                                                          Γ.Κ.Καρυωτάκης Ποτέ δε θα καταλάβω γιατί να χτυπιέται στα βράχια ένας άνδρας που αγαπιέται.                    ...

Κι έχεις έναν απίστευτο τρόπο που μοιάζει αδύνατος να μετατρέπεις οτιδήποτε φαντάζει γκρίζο ή μαύρο σε κατάλευκο...                                                                                                            7/5/ 

Είχαν κατέβει στη θάλασσα. Ο χειμώνας είχε τελειώσει. Πίσω τους οι εντάσεις, τα σκληρά λόγια, οι μικρές μέρες. Κάθονταν πλάι-πλάι. Γύρισε να τον κοιτάξει. Στα μάτια του είδε νερό. Δεν είπε τίποτα.                                                                                                                                      ...

Μπήκε βιαστικά στο διαμέρισμα και κλείδωσε δυο φορές. Τι ήταν εκείνο το βλέμμα! Περαστικού μεν αλλά ίδιο με εκείνου. Εκείνου που είχε βγει άτσαλα απ' τη ζωή της χρόνια πολλά. Το βλέμμα που σου ζητά να διηγηθείς τη ζωή σου ολάκερη με κάθε λεπτομέρεια για να μοιραστεί, να ξανα-υπάρξει, να σβήσει, να βρει το βάρος της. Όχι, αυτό το βλέμμα δεν έφευγε απ' τα μάτια της όσο σφιχτά κι αν τα έκλεινε εκείνο το βράδυ. Για την επόμενη μέρα; Δεν ήξερε.                                                                                             ...

Έκανα χρόνια τρύπες στο νερό, στη σιωπή έκανες τρύπες στο ταβάνι,              στο πάτωμα. Έλα να συγκρίνουμε              ταξίδια            διαδρομές       κέρδη και ζημιές.                   10/2/14

Ένα παιδί που πρωτοπερπατούσε με πλησίασε. μου χαμογέλασε. [Η πιπίλα έφυγε από το στόμα] Δεν με έκρινε. Η Ζωή φώναξε : "Ταπεινώσου".                             22/2/14