Είμαι το νερό. Δημιουργήθηκα σαν ανάγκη από τότε που υπήρξε ζωή. Βρίσκομαι όπου βρίσκεσαι. Στα μάτια, στα σπλάχνα, στο δέρμα, σε κάθε κύτταρο. Καταγράφω, θυμάμαι, υπενθυμίζω. Βρέθηκα στον αέρα, στη γη και κατέπαυσα τη φωτιά. Κύλησα στο χώμα, άνοιξα δρόμους, σταμάτησα περάσματα. Με περιόρισαν αλλά δε με σταμάτησαν. Δρω με τρόπους που ξεπερνούν τα φράγματα. Υπάρχω στον ατμό, στο σύννεφο, στη βροχή, στη λίμνη, στη θάλασσα αλλά και σε κάθε δάκρυ. Είμαι ο μόνος αληθινός πλούτος. Ανιχνεύομαι με πόνο, δόσιμο, συγκίνηση και μια λέξη που ίσως δεν αξίζει να προφέρεται από όλα τα χείλη αν δεν κατανοηθεί, την ΑΓΑΠΗ. Υ.Γ. Το παραπάνω κείμενο αποτελεί την αρχή ενός διηγήματος-άσκησης σαν ανταπόκριση σε ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής με θέμα το alter ego. Όποιος θελήσει, μπορεί να το συμπληρώσει και να δημοσιευτεί εδώ με το όνομα ή με ψευδώνυμο... Διαφορετικά, θα πρότεινα να δοκιμαστεί ένα κείμενο με τη πρώτη φράση και μεταδιδούμενη την αρχική μου φόρτιση.