Ψηφιακά γραπτά

Βαθιά την αίσθηση του αποχωρισμού. Και συ και γώ. Χτίσαμε τη ζωή μας με άδεια τούβλα. Τούβλα φθαρτά και εύκολα διαλυόμενα. Σαν τα κτίσματα πάνω στην άμμο. Εκείνα, όμως, μοιάζουν να ξέρουν τη ζωή τους. Τον χρόνο της. Τον χρόνο και τις φθορές του δεν τις εκτιμήσαμε ποτέ σωστά. Πιστεύαμε τον κάθε αποχωρισμό σαν ευκαιρία συνάντησης νέας και κάθε νέα συνάντηση ευκαιρία για έναν νέο αποχωρισμό με τον κύκλο αυτό τον ορατό μα και αόρατο να μη προκαλεί ανησυχία. Θεωρούσες τον κύκλο το τελειότερο σχήμα. Θεωρούσα τον κύκλο σύμβολο μη ασυνέχειας. Κάθε άλλο σχήμα φάνταζε εχθρικό στη ματιά σου. Κάθε συνάντηση της ματιάς σου με άλλο σχήμα ήταν αφορμή ανησυχίας. Δικής σου άρα και διπλής. Νιώθαμε ένα χωρίς να καταλαβαίνουμε τι οι άλλοι λένε ζευγάρι. Νιώθαμε, δηλαδή, ζευγάρι για τους άλλους και ένα για μας. Ξέραμε να γελάμε μαζί. Ποτέ, όμως, με τους άλλους. Ποτέ εις βάρος τρίτων. Το γέλιο το δικό μας ήταν καθρεφτισμός των δύο που γίνονταν ένα. Ήξερες πότε να με κάνεις να χαμογελώ, πότε να γελώ, πό...

Οι καλύτερες σκέψεις μου κι οι χειρότερες μαζί. Πορείες χαράζονται στον αέρα κι απ΄ την ανάποδη περπατιούνται. Κυκλικές κινήσεις του μυαλού αποδείξεις του μέρους μα και του όλου αυτού του κόσμου.                  17&18/12/2000

Ποιο παιδί ζωγράφισε σήμερα τον ουρανό; Ποιος του επέτρεψε αυτό το έργο; Ήταν παράξενος. Με νερομπογιές φτιαγμένος. Είχε ρίξει σ΄ένα σημείο μπλε και με το πινέλο είχε απλώσει το πινέλο με κυκλικές κινήσεις. Είχε σχηματίσει τα στρώματά του με λίγο γκρι για τα ανώτερα. Όμως, κάποιος δεν άντεξε αυτή την ομορφιά κι έκανε τους ανθρώπους που τον αντίκριζαν να τον βλέπουν από διαφορετικές θέσεις και να μην αποκαλύπτεται η ομορφιά του.                                         12/2/1999

Μη βυθίζεσαι τόσο βαθιά (μες) στις σκέψεις σου. Σε χάνω και μου λείπεις. Ξέρω πως όσο κι αν σου μιλώ δε με ακούς κι όμως συνεχίζω. Μόνο έτσι μπορώ να σε κλέψω κι εγώ για λίγο. Όλοι αυτοί οι λαβύρινθοι είναι σκοτεινοί και κάνεις κύκλους μα δε μ΄αφήνεις να έρθω μαζί σου. Θέλεις να είσαι μόνος σου. Κι όταν πια όλες οι αναζητήσεις σε οδηγούν στο σημείο απ΄το οποίο ξεκίνησες βγαίνεις για λίγο για να μου χαρίσεις λίγα χαμόγελα κι ένα αβέβαιο φιλί. Σ΄ευχαριστώ.                                       ~1999

Κοιτάς το καράβι που φεύγει Μες στην αρμύρα Σαλπάρει πάλι μόνο Κι εσύ εδώ διαβάζεις γράμματα Της θάλασσας Του ωκεανού Στένεις χαιρετίσματα και μηνύματα Μακριά, πολύ μακριά στο άπειρο Στον ορίζοντα που σμίγει Ενώ το καράβι φεύγει σφυρίζοντας.                                          1998

Κράτα μου το χέρι, το σπουργίτι σφυρίζει την αγάπη μας.                                                                               1998

Γαλάζιο και σύννεφα, σχήματα στον θόλο / οθόνη τ΄ουρανού προβάλλουν...                                                                                                                 1998