Ψηφιακά γραπτά

Απαισιοδοξία, απόγνωση, μελαγχολία. Τρεις λέξεις μόνο, ανίσχυρες. Λύπη, αηδία, αποτροπιασμός. Κι έρχονται άλλες τρεις να τις συμπληρώσουν. Το βλέμμα χαμηλά. Κι αν σηκωθεί, τι θα δει; Απέναντί του ένα πρόσωπο γνωστό που κάποτε νόμισε κοντινό, μα τώρα απόμακρο κι απλησίαστο. Η απόφαση θα παρθεί, η κίνηση θα γίνει. Ο εγωισμός θα πεθάνει. Η ανταπόκριση δεν ήρθε. Ποιος φταίει, όμως, στ' αλήθεια; Κανείς απ' τους δυο δε μετανιώνει.                                     1998 ή 1999

Ταξιδέψαμε κάποτε μαζί, θυμάσαι; Ανάμεσα σε πλανήτες κι αστέρια. Ανάμεσα σε νεφελώματα. Περάσαμε από γαλαξίες, δέσμες φωτός. μετά, πέσαμε. προσγείωση την είπαν. Κι οι δύο; Ίσως. Θυμάσαι; Μπουσουλίσαμε για να μάθουμε να περπατάμε. Στη γη, είπαν. Χαθήκαμε, θυμάσαι; Ξεχαστήκαμε, δεν αναγνωριστήκαμε, δεν συναντηθήκαμε, ποιος ξέρει. Βρεθήκαμε, ζήσαμε στιγμές φευγαλέες. Ξεγλυστρούν οι στιγμές στα δάχτυλά μας. Πόσες φορές δεν θελήσαμε να τις κρατήσουμε! Μάταια. Βρεθήκαμε, καθρεφτιστήκαμε. Οι αντικατοπτρισμοί θα πρέπει να μας μπέρδεψαν. Κοιτάξαμε την ίδια εικόνα - στιγμή ένωσης. Θυμάσαι; Απομακρυνθήκαμε, είπαν. Ανταλλάξαμε λίγο φως. Θυμάσαι; Αυταπάτη, είπαν. Ψευδαίσθηση. Άλλο όνομα του έρωτα. Αναποδογυρίσαμε και τον έρωτα.  Θυμάσαι; Νιώσαμε κάτι. Κάποιοι, είπαν. Πόσες φορές δεν μας πλήγωσαν οι σιγουριές! Άστοχα. Αλλάξαμε, αποπροσανατολιστήκαμε. Θυμάσαι; Οι κατευθύνσεις των ζωών δεν ορίζονται, είπαν. Πλάσαμε διάφανο δημιούργημα. Δεν το βλέπουμε άρα δεν υπάρχει, είπαν. Μεγεθύ...

Ο ήχος της φωνής σου με συνάντησε ξανά σε βρήκα να γυρνάς στο πουθενά δε το πίστεψα παιχνίδια παίζει το μυαλό εικόνες που γεμίζουν το κενό μα ήσουν εκεί η μορφή κι η θλίψη η γνωστή που ακολουθεί κάθε βήμα σου ήταν εκεί ήσουν εσύ κι η αύρα σου η σκοτεινή που ακολουθεί κάθε βήμα σου ήσουν εκεί τα πάντα διαγράφει μια στιγμή στης ψυχής τη μνήμη δε το πίστεψες παιχνίδια παίζει το μυαλό σκέψεις που σπρώχνεις στο γκρεμό της λογικής που πρώτοι πέσαμε ΕΜΕΙΣ.                            29/9/2002

Πώς να σε πιάσω αν δεν σ΄ αγγίξω πώς να σε κοιτώ αν δε σε δω πώς να σε βρω αν δε σε ψάξω πώς να σε μάθω αν δε σε ξέρω πώς να σ΄ αγαπώ δίχως να στο πω Όσα ζητώ τα λες πολλά μα τα χείλη τα κρατάς κλειστά όσα θες τη σιωπή τα θάβεις κι εγώ προσμένεις να τα ξεθάψω μα τα χέρια μένουν μετέωρα σε επιθυμίες και κινήσεις Ανοίγεις να μπω κι αμέσως κλείνεις Μα πώς να σ΄ αγγίξω αν δε σε πιάσω πώς να σε δω αν σε κοιτώ πώς να σε ψάξω αν δε σε βρω πώς να σε ξέρω αν δε σε μάθω πώς να στο πω αν δε σ΄ αγαπώ                                 17/1/2003

Ο ήλιος έβλεπε τη πλάτη έριχνε τη σκιά μπροστά φώτιζε το μαύρο μυστήριο που πηγάζει από κάθε σκοτάδι για να δείχνει φωτεινό Στο μαύρο είχα χαθεί μέρες τριγυρνούσα τη σιωπή οι ήχοι είχαν βουτηχτεί στον αόρατο ωκεανό του γιατί Σ' αυτήν την άγρια βουτιά του πριν και του μετά όψεις οικείες έδειχναν μακρινές το σώμα μακριά απ΄ τη ματιά οι αισθήσεις είχαν παραιτηθεί απ΄την αγωνία της ανίχνευσης για να δώσουν την θέση στο νου και τα άλματά του λίγο πριν το κόκκινο                   του σκοταδιού (Με λέξεις ανίσχυρες   καταγράφεται η σκηνή       άλλη μια φορά           η εκτέλεση                   κατώτερη                    ...

Σε περίπτωση που θέλετε να επικοινωνήσετε, μπορείτε στο : evachilakou@yahoo.com In case you would like to contact, you could at : evachilakou@yahoo.com

Είναι οι άνθρωποι ουράνια τόξα λυτρωμένες στιγμές μετά τη βροχή χορδές γερές μα κι αόρατες τους πατούν στη γη Με τον καιρό κάποιοι γίνονται χορδές, σχοινιά, θηλιές                              γι' άλλους.                                 18/1/2005