Ψηφιακά γραπτά

Ταξίδια του χωροχρόνου ιερά σελήνη που βάζει στη θάλασσα φωτιά μαγικά τα ιδεογράμματα του νου κι απόψε βράδιασε ξαφνικά θα ξημερώσει.                15/5/2003

Πόσες μέρες ξέφυγαν τα δάχτυλά μας σαν το νερό Μα, κάποτε το κράτησα στα δυο μικρά μου χέρια τώρα πώς δε μπορώ; Μεγάλωσα απότομα ξέχασα πολλά έμαθα το τίποτα                   11/4/

Ποτάμια απελπισίας οι αναβολές σε έλιωσαν ντα ενωθείς ξανά με τη λάσπη ο ήλιος σε έπνιξε στο χώμα τη θάλασσα συνάντησες σε μια απρόσμενη βροχή. Ξαναγεννήθηκες Αναστήθηκες Με τη φαιδρή κακία ανδρειώθηκες Βαρύ φορτίο και πίστη φορτώθηκες Ξεκίνησες για ταξίδια μεγάλα Απογειώθηκες Του νου διακτίνηση κάθε σου σκέψη Αναλήφθηκες Πίσω δε κοίταξες                            ~2003

Θα έλιωνα εμπρός σου αν το  ζητούσαν τα μάτια σου                             7/3/2003

Απαισιοδοξία, απόγνωση, μελαγχολία. Τρεις λέξεις μόνο, ανίσχυρες. Λύπη, αηδία, αποτροπιασμός. Κι έρχονται άλλες τρεις να τις συμπληρώσουν. Το βλέμμα χαμηλά. Κι αν σηκωθεί, τι θα δει; Απέναντί του ένα πρόσωπο γνωστό που κάποτε νόμισε κοντινό, μα τώρα απόμακρο κι απλησίαστο. Η απόφαση θα παρθεί, η κίνηση θα γίνει. Ο εγωισμός θα πεθάνει. Η ανταπόκριση δεν ήρθε. Ποιος φταίει, όμως, στ' αλήθεια; Κανείς απ' τους δυο δε μετανιώνει.                                     1998 ή 1999

Ταξιδέψαμε κάποτε μαζί, θυμάσαι; Ανάμεσα σε πλανήτες κι αστέρια. Ανάμεσα σε νεφελώματα. Περάσαμε από γαλαξίες, δέσμες φωτός. μετά, πέσαμε. προσγείωση την είπαν. Κι οι δύο; Ίσως. Θυμάσαι; Μπουσουλίσαμε για να μάθουμε να περπατάμε. Στη γη, είπαν. Χαθήκαμε, θυμάσαι; Ξεχαστήκαμε, δεν αναγνωριστήκαμε, δεν συναντηθήκαμε, ποιος ξέρει. Βρεθήκαμε, ζήσαμε στιγμές φευγαλέες. Ξεγλυστρούν οι στιγμές στα δάχτυλά μας. Πόσες φορές δεν θελήσαμε να τις κρατήσουμε! Μάταια. Βρεθήκαμε, καθρεφτιστήκαμε. Οι αντικατοπτρισμοί θα πρέπει να μας μπέρδεψαν. Κοιτάξαμε την ίδια εικόνα - στιγμή ένωσης. Θυμάσαι; Απομακρυνθήκαμε, είπαν. Ανταλλάξαμε λίγο φως. Θυμάσαι; Αυταπάτη, είπαν. Ψευδαίσθηση. Άλλο όνομα του έρωτα. Αναποδογυρίσαμε και τον έρωτα.  Θυμάσαι; Νιώσαμε κάτι. Κάποιοι, είπαν. Πόσες φορές δεν μας πλήγωσαν οι σιγουριές! Άστοχα. Αλλάξαμε, αποπροσανατολιστήκαμε. Θυμάσαι; Οι κατευθύνσεις των ζωών δεν ορίζονται, είπαν. Πλάσαμε διάφανο δημιούργημα. Δεν το βλέπουμε άρα δεν υπάρχει, είπαν. Μεγεθύ...

Ο ήχος της φωνής σου με συνάντησε ξανά σε βρήκα να γυρνάς στο πουθενά δε το πίστεψα παιχνίδια παίζει το μυαλό εικόνες που γεμίζουν το κενό μα ήσουν εκεί η μορφή κι η θλίψη η γνωστή που ακολουθεί κάθε βήμα σου ήταν εκεί ήσουν εσύ κι η αύρα σου η σκοτεινή που ακολουθεί κάθε βήμα σου ήσουν εκεί τα πάντα διαγράφει μια στιγμή στης ψυχής τη μνήμη δε το πίστεψες παιχνίδια παίζει το μυαλό σκέψεις που σπρώχνεις στο γκρεμό της λογικής που πρώτοι πέσαμε ΕΜΕΙΣ.                            29/9/2002