Προτροπή εαυτού
Να κλέβεις λόγια ζωής απ' τις ακτίνες του ήλιου. 28/9/2016
Αναρτήσεις
{Ηδονή μου κι οδύνη μου...}
- Λήψη συνδέσμου
- X
- Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
- Άλλες εφαρμογές
Ηδονή μου κι οδύνη μου εσείς' στε το ταξίδι μου χρόνια κατοικείτε στο κορμίμου ντύστε με χρώματα κυλήστε με στα χώματα βοηθήστε με να βρω τη λύτρωσή μου Κυλάτε μες στο αίμα μου ακούτε το σφυγμό μου στου χρόνου μέσα το σκοπό κρατάτε (τώρα) το ρυθμό Αγγίζετε τα βάθη μου και πλάθετε τα λάθη μου στης φύσης μέσα το βυθό μετράτε χρόνια το χαμό Ό,τι με βασάνισε κι ό,τι με φυλάκισε στης φαντασίας το βυθό στου νου μέσα τη φυγή Ό,τι με λύτρωσε κι ό,τι με σήκωσε στης έμπνευσης τον ουρανό (τα πιο κρυφά μου σύννεφα) .............................................. ~2002
... Κι εγώ ...
- Λήψη συνδέσμου
- X
- Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
- Άλλες εφαρμογές
... κι εγώ σαν άλλος Προμηθέας υπομονετικά αφήνομαι σε σένα να ξεσκίζεις όπως μόνο εσύ ξέρεις τις σάρκες μου εγώ, μια άλλη Αριάδνη να σου χαρίζω το μίτο μου και συ να θες να χάνεσαι στους λαβυρίνθους που φτιάχνεις στου νου τα πελάγη εγώ, ένας Ηρακλής αλλιώτικος να μπορώ να περάσω όλους τους άθλους του κόσμου για σένα και συ να το αρνείσαι πεισματικά εγώ, μια νέα Ελένη έτοιμη να προκαλέσω του κόσμου τους πολέμους και συ να φοβάσαι τον μοναδικό χωρίς άδικους σκοτωμ...
~Ενήλικο παραμύθι...
- Λήψη συνδέσμου
- X
- Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
- Άλλες εφαρμογές
Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν τόπο άτοπο και έναν χρόνο άχρονο, ζούσε ο κύριος Κανένας. Ο κύριος Κανένας δε μιλούσε με κανέναν, δηλαδή μιλούσε με όλους. Ή, νόμιζε. Κάπου και κάποτε ή σ' ένα δύσκολο ταξίδι της ζωής του παλιότερα είχε πει το όνομά του. Ή, το είχε αλλάξει. Είχε πολεμήσει με Κύκλωπες, Λαιστρυγόνες, Είχε συναντηθεί με αληθινές μάγισσες, είχε επιστρέψει σπίτι του αλλά δεν είχε αναμετρηθεί με Μύθους και την Ιστορία την ίδια. Κι έτσι, προσπαθούσε. Με τα λιγοστά όπλα του και το θρασύδειλο βηματισμό του. Διαπερνούσε στιγμές, λοιπόν, και χώρους. Από μωρό ένιωσε προορισμένος για μάχες. Μεγάλες. Ανάσαινε και μέσα του μεγάλωνε η πείνα και η δίψα για να κυριεύσει. Μα, όταν σταματούσε για μιαν - ανθρώπινη - ανάσα και τον ρωτούσες το γιατί, δεν είχε απάντηση ή ήταν η πιο γελοία του κόσμου τούτου. Παιδί ακόμη, παίζοντας ποδόσφαιρο σε έναν τόπο ανοικτό, πληγώθηκε. Κι από τότε το όρισε σαν ζωή. Φεύγοντας από το σπίτι με ένα " πρόσεχε " της μητέρας, είδε δίπλα...