Ψηφιακά γραπτά

Χρόνια πάλευα με τον εαυτό μου. Τον κατακρεουργούσα και τον έραβα πρόχειρα-πρόχειρα. Υποχρεωτικά. Υπήρχαν κι άλλοι που παρατηρούσαν την ύπαρξή μου.                                                                                                                           30/8/2009 

Στου κόσμου το γόητρο μόνη πορεύομαι σε χώρο μακρινό κι ανέγγιχτο τώρα περπατώ τα βήματά μου στάχτες τα ακολουθούν και τον ήχο τους σβήνουν τα όνειρά μου Τις λέξεις και τις πράξεις μου λάθη τις κυβερνούνε κι όταν φοβούνται να το πουν κλαίνε μα δε λυπούνται ανίσχυρο το χέρι μου αδύναμο το κορμί του νέου κόσμου μυστικά τώρα με καρτερούνε Ο πόνος και ο χρόνος δάσκαλοι βιαστικοί κρυφά μου λεν μηνύματα ανείπωτα (μου) στέλνουν σήματα μ΄ αυτά με προσπερνάνε Το μυαλό δυνατό κι η ψυχή ανοικτή μα όλα αυτά δεν αρκούν να μου λύσουν το χρησμό Το χρησμό που μ΄ άφησε σαν ευχή στο χέρι της δύσης το ξημέρωμα που μόνο αυτό/ή το ξέρει.                     25/8/2002

Κάποτε... που ένα νεύμα θα περιέκλειε όλη τη πρόθεση ζωής...                                                                                     8/10/2016

Σε μια πολιτεία με σπίτια χαμηλά ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους ήταν κι ένα κορίτσι που κοιτούσε ψηλά. Κοιτούσε ψηλά κι αφηρημένη συχνά σκόνταφτε. Σε πέτρες, στο πεζοδρόμιο, πάνω σε άλλους. Ευτυχώς γι' αυτήν, όχι πάνω σε κολώνες. Κοιτούσε ψηλά και πολλοί αναρωτιούνταν τι κοιτούσε. Δεν την ρωτούσαν. Κοιτούσε, λοιπόν, τα βαμβακένια σύννεφα του ουρανού, τα αστέρια όταν τα πολλά φώτα της πολιτείας δεν ήταν έντονα, το φεγγάρι όταν γέμιζε και άδειαζε, όλα τα χρώματα της αυγής και του δειλινού και πότε-πότε, πράγμα σπάνιο, κάποιο ουράνιο τόξο. Μια μέρα καθώς κοιτούσε ψηλά της ήρθε μια ιδέα. Μια τεράστια ιδέα, ή έτσι της φάνηκε. Πως ο ουρανός δεν μπορεί να χωριστεί. Δηλαδή, πως όλοι οι άνθρωποι όλων των πολιτειών βλέπουν όσο ουρανό αντικρύζουν ενωμένο. Κι ένα δάκρυ μαζί με ένα χαμόγελο σχηματίστηκαν στο πρόσωπό της. Έμεινε ακίνητη. Αποφάσισε να μου εξηγήσει γιατί κοιτούσε τόσο συχνά ψηλά και έτσι έγραψα αυτές εδώ τις γραμμές. Τώρα και πέρα από αυτές τις λέξεις, ανάμεσα στις εικόνες το...

- " Να αναφερθούν όλα       με πάσα λεπτομέρεια!" - " Να ειπωθούν όλα απλά... " - " Μα είναι όλα επιλήψιμα! " -  " Τα διαυγή προϋποθέτουν φως " , δεν είπε, απομακρύνθηκε σιωπώντας, υπονοώντας τις λέξεις αυτές στις κινήσεις της.                                            3/10/2016

Έκλεινε λογαριασμούς       ή το ισχυριζόταν       ή το ήθελε       ή το απαιτούσε               η Ζωή. Ήξερε να αξιολογεί         κι ας το αγνοούσαν. Κάποιοι έχαναν                 το μέτρο        άλλοι το παιχνίδι        άλλοι το γήπεδο        άλλοι τη χαρά        άλλοι τον λόγο. Κι έτσι, έγραφε.               3/10/2016               

Στις τόσες διαδρομές                   του νου         απαντάται            αποσιωπάται     επανα-ενεργοποιείται               διαδίδεται                τοκίζεται             και ορίζεται                     απών        στην ηθελημένη                   παρουσία του. Προτιμώ να μη                  το αναφέρω.  ...