Ψηφιακά γραπτά

Αναρτήσεις

Σχεδόν χρηστικό

Οκτωβρίου 26, 2016

Σας συναντώ καθημερινά προσπερνάτε βιαστικά δε χαμογελάτε ενώ μπορείτε δε μιλάτε ενώ θα θέλαττε χωρίζεστε ενώ αγνοείτε τον λόγο. Όσα μας ενώνουν δε παύουν. 15/10/16

Διαβάστε περισσότερα

Αντί Ιστορίας #11

Οκτωβρίου 22, 2016

Τον μάθαιναν - λέγανε - τη Ζωή. Ξεμάθαινε αυτή της καρδιάς που ξεπερνούσε του νου. Θα ήταν, έστω για όσο, η νέα του πορεία. Οκτώβρης 2016

Διαβάστε περισσότερα

Τα περισσότερα που έγιναν Ζωή δικαιολογήθηκαν ως αναμενόμενα. Δικαιολογημένα αλλότρια συνεχίζονταν. Κάποιος θα μπορούσε να διηγηθεί τα γεγονότα διαφορετικά. Οι περισσότεροι θα εκπλήτονταν για λάθος λόγους. Οκτώβρης 2016

Διαβάστε περισσότερα

Αντί Ιστορίας #9

Οκτωβρίου 22, 2016

Προέταξε την ύπαρξή του. Κανείς - με μια εξαίρεση - δε το περίμενε. Κι έτσι σχεδό τίποτα δεν έγινε πιστευτό. Οκτώβρης 2016

Διαβάστε περισσότερα

Οκνηρία - Ένα θανάσιμο αμάρτημα

Οκτωβρίου 21, 2016

Υπολόγιζε να κάνει τις καθημερινές λειτουργίες του με τις λιγότερες δυνατόν κινήσεις. Μέτραγε τα λόγια, τις σκέψειςς, τις πράξεις του. Κάποιοι τον είπαν ταπεινό άνθρωπο ως άγιο, κάποιοι ύποπτα περίεργο. Θα ασχολιόταν με όλα με μέτρο. Δικό του. Προσωπικό άρα και ανεξήγητο. Θα συμπεριφερόταν σε όλους ελεγχόμενα δηλαδή και δύσκολα. Τα απλά του θα ήταν περίεργα και τα περίεργά τους απλά. Όπως σε όλους. Με μια εξαίρεση. Ένα πάθος. Ζωής. Την αεργία. Συναντήθηκε νωρίς μαζί της. Από το στήθος της μάνας του. Τον αναίσταινε με το γάλα της κι αυτός μαραίνοταν. Από τα λόγια του πατέρα του. Του μάθαινε τη ζωή κι αυτός τη ξεμάθαινε. Ώστε, έφτασε η μέρα. Μια μέρα, πολλές πριν. Ακινητοποιήθηκε. Σαν να μην είχε νόημα καν να αναπνέει.Το σώμα δέχτηκε να παύσει την αναπνοή. Κι έτσι, βαρετά, έφυγε. ...