Ψηφιακά γραπτά

Το φως   της βροχής  έπαιζε    με τον τοίχο (-τον άσπρο-) ασυνήθιστο αστικό τοπίο Πήρες σταγόνες κι έγραψες ένα "σ΄ αγαπώ"   στο τζάμι Το είδα αργά όπως και κάθε Νίκησες; Ηττήθηκα; Τρίτος παρατηρητής   επειγόντως. Κλείνω μ΄ ένα χαμόγελο.  Και πάλι.             16+20/11/17

Σταγόνες της βροχής μου έδεναν τα χέρια μέρες τα βήματα Σταγόνες της βροχής σε έφερναν σε μένα αγάπη μαζί και χωρισμός Σταγόνες της βροχής κι ένα κρυφό ποτάμι αφαιρούσαν σαν να πρόσθεταν (Οι) σταγόνες της βροχής       εσύ κι εγώ.                   16/11/17

Ξέρω πια πως γελούν και πώς κλαίνε Ξέρω πια να παρατηρώ τον άνεμο στο πρόσωπο Μού΄ μαθες να βλέπω το χρώμα της βροχής κι ας μην ήθελες δεν ήταν ένα Ξέρω πια τα πουλιά πως βρέχονται και τα φύλλα πώς χαμογελούν Βυθισμένα στην αιώνια βροχή Ξέρω πια να γελώ σαν κλαίω και να κλαίω σαν να γελώ Μού΄ μαθες πως όλα είναι ζωή και ορίζεται κι από μας Χαμογελώ κλείνω μάτι και προχωρώ.                   20/11/17

Έριξα ζάρια στη μοίρα μου. Έπαιζαν πολλοί, λίγοι...αγνοώ. Είδα εικόνες με θύμισες μπλεγμένες, όνειρα. Σκεφτόμουν. Δεν ζούσα. Έδινα ραντεβού στη μοίρα (μου)! Σταθμοί, συνθήματα, λόγια. Ήταν φτηνά, ακριβά; Και πώς να ξέρω! Έδωσα ανάσα στο πεπρωμένο μου. Φιλί, ταξίδι, πορεία. Πετάχτηκαν αστέρια, πουλιά. Ονειρευόμουν. Δεν ζούσα.                  20/11/17

Πού πάει η ζωή όταν φεύγει;                  (ιδέα της στιγμής-18/11/17) σημ. ετοιμάζεται να δημοσιευτεί σε λίγο καιρό..

Η ζωή είναι (και) λίγο πιο κει...          Νοέμβ.΄17

Στροβιλίσου μες στο σύμπαν το αχανές άπλωσε τα χέρια σου στο Παν λύσε ό,τι δεσμούς υπάρχουν ξέχασε για πάντα παρελθόν Ήσουν εκεί        μα όχι στο τώρα ήσουν ψυχή        μα όχι σώμα Άλλαξε τροχιές κάνε στάχτη το πάντα άδραξε στιγμές για το κέντημα το μεγάλο.             Οκτ.΄17 .