Ψηφιακά γραπτά

Τα λόγια εκείνα ζεστή θαλπωρή να σου μοιάζαν Τα χρόνια εεκείνα σταθμών στάσεις να ακολουθούν Τα έργα εκείνα τυφλά, εραστών ολόιδια μ΄ εσένα Τέλος κι αρχή μαζί διαρκώς Χωρίζουμε;        9/12/17

Μες στη πόλη διοικείς μια αγέλη λύκος τσιμεντένιος αρχηγός με μια πληγή όμοια με απώλεια. Γρυλίζεις, φωνάζεις κάποιος να γράψει το τέλος. Αντιστέκομαι αλλά ως πότε; Έχει σημασία όταν βγάζεις κραυγή;       ~12/17

Είχες βάρος 4 στοιχεία, έλεγες. Φωτιά, νερό, αέρα και χώμα. Δεν το πίστεψα. Μέχρι που έγινες ολόκληρος.                               ~2017

Ξεθάψαμε στο λίγο χώμα με τα χεράκια μας           το τσιμέντο. Αστικό λάθος.                      30/11/17

Τι με κοιτάς; Έχω για σπαθί τη σιωπή για πανοπλία το όχι και για φορεσιά               εσένα.             29/11/17

...Και εκείνο το απόγευμα θα της θύμιζε κάτι απ΄όταν ήτανε μικρή και πήγαινε στην τουαλέτα για να εξαναγκασμένη διούρηση που της άφηνε λίγο χρόνο για τον εαυτό της. Να σκεφτεί πού βρίσκεται. Άτομα πολλά βλέπεις στο σπίτι που αν έπιαναν το καθένα ένα δωμάτιο και πάλι θα ήταν μαζί με άλλον. Και συχνά-πυκνά το χρειαζόταν.. Εκείνο το απόγευμα επιζητούσε κάτι από το παιδί μέσα της. Νωχέλεια; Θαλπωρή; Εαυτό; Κάτι που σε λίγα λεπτά θα έπρεπε να απαντήσει. Έπλυνε τα χέρια της και έριξε μια βιαστική, όπως πάντα, ματιά στον καθρέφτη που σ΄άλλα χρόνια δεν έφτανε να καθρεφτιστεί. Χαμογέλασε στον καθρέφτη και ήταν σίγουρη πως το χαμόγελό της με τα λακκάκια τα ίδια από μικρή θα ήταν η απάντηση.                                                                                       ...

Σας εφιστώ τη προσοχή σε ένα δυνατό κείμενό μου και περιμένω σχόλιά σας στο inbox που θα βρείτε πάνω δεξιά στην οθόνη. Περιμένω mail σας...                                                                                                                           5/11/18