Ψηφιακά γραπτά

Τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου κατάλαβα πως... μπορώ να χαμογελάω δίχως νόημα, σε μένα μπορώ να γελάω με ένα γέλιο όμορφο μπορώ να αφήνω τα μαλλιά μου να παίζουν με τον αέρα να φωτίζομαι από το μπλε φως του ουρανού όταν ο ήλιος δύει να αγγίζω απαλά πράγματα να χορεύω μ' έναν σκοπό κάθε φορά που τον ακούω να δέχομαι και τα νιώθω τα μηνύματα δίχως λόγια από τους συνομιλητές ή τους ανθρώπους γύρω μου να λέω περισσότερα στις παύσεις να χαίρομαι μ΄ ένα γέλιο του να ακτινοβολώ χωρίς κανείς να το προσέχει και να μη με νοιάζει τίποτα μπορώ να φαντάζομαι σκηνές που θα ζήσω σε ανύποπτες στιγμές στιγμές συγκέντρωσης μπορώ να αφήνω χίλια συναισθήματα να πλημμυρίζουν το πρόσωπό μου μπορώ να νιώθω την αλλαγή που έρχεται και να τη περιμένω όπως ο Κνεχτ στο  Σιντάρτα του Έρμαν Έσσε…                            21/6/1999

Όλοι οι ένοχοι θα οδηγούσαν τα πράγματα στην αλληλο-κατηγορία των δύο αθώων. Μάταια, αρχικά... Πιθανά, μετά...                 17/6/19

Κάτι απαιτούσε η μέρα, όχι αρκετά επίμονα!              17/6/19

Το τίποτα να ορίζει το τώρα. Το πάντα το πουθενά. Γυρνώ σε γνωστά μονοπάτια. Γεύομαι το μικρό μπροστά στην ολότητα. Περπατάω  και πάω. Πάντα. Τίποτα. Ίσως εν λευκώ...                 5/6/19

Στου βυθού η ηχώ μου θα είσαι εσύ!                 28/6/18&16/6/19

Το ελάχιστο να αναμετριέται με το άπειρο. Ψυχή, σώμα, νους όλα ένα να λέμε. Κι όταν η δύση φέρει ανατολή ο ουρανός θα είναι κοινός. Για νέα βήματα, διαδρομές, αναζητήσεις... Στο απόλυτο να απολογούμαι και πάλι...                                             26/4/19

Θα σ' ακολουθώ στο αιμάτινο μονοπάτι σου. Σε ξέφωτα, νεράιδες κι ελιές κρατώντας ένα κλωνάρι. Ο ήλιος θα ανατέλλει   για να δύσει      βράδυ χρόνος βαρύς σκοτάδι - τεχνητό φως. Ένα φεγγάρι    σα πρόσωπο θα μας κλείνει το μάτι. Η φύση θα φωνάζει το "παρών!" μαζί με τα ζώα. Αντιστρέφω το μέσα. Προχωρώ. Αδιάψευστος μάρτυρας             το Φως. Και μόνο.              26&27/4/19