Ψηφιακά γραπτά

Για καιρό περιπλανιόταν στη γη. Μετανάστης. Με όνειρα και ελπίδες ερχόμενος. Στη νέα γη. Ελλάδα. Κινδύνευσε όπως και τα δυο παιδιά του στη διαδρομή, αλλά, ξεπέρασαν τη πιθανότητα πνιγμού. Αφίχθηκαν πρωί-πρωί στη Μυτιλήνη. Το πρώτο πράγμα που θυμούνται ήταν τα μάτια και το χαμόγελο του λιμενικού που τους έβγαλε στη στεριά. Είχαν ξεκινήσει νωρίς το πρωί από τη Συρία. Νηστικοί για τρεις μέρες και άυπνοι. Χωρίς να ξέρουν τί θα αντικρύσουν στη νέα τους πατρίδα. Ο ήλιος, τα κύματα, το στρίμωγμα, τα χρήματα. Έτσι ταξίδεψαν. Ώρες. Όμως ήταν αρκετές για να νιώσουν τη βίαιη απομάκρυνσή τους από τη γη τους. Δίχως  πολλές επιλογές λόγω πολέμου. Φορτώθηκαν τα απαραίτητα απ΄το βιός  τους. Χαιρέτησαν οικογένεια και γνωστούς και εκείνο το πρωί επιβιβάστηκαν. Φουσκωτό. Αγνοούσαν το μέσο μεταφοράς τους μέχρι που το είδαν. Ταξίδεψαν μαζί με άλλες, μικρές και μεγάλες, οικογένειες. Αντάλλασσαν λίγα λόγια και προσεύχονταν. Ναι, προσεύχονταν για ένα καλύτερο μέλλον να ΄ρθεί! Δεν γνώριζαν, όμ...

Ο άλλος αθώος θα παραλλασσόταν τόσο που οι ένοχοι θα τον θεωρούσαν όμοιό τους. Η άλλη αθώα θα δεχόταν προσεγγίσεις, απομακρύνσεις. Λίγος καιρός θα περνούσε έτσι!                              23/11/19

Θα σου μιλάω για το τελευταίο δειλινό Θα μου μιλάς για τη πρώτη ανατολή Θα ξαπλώσουμε   πάνω στο φως Θα μιλάω για κόπο θα μιλάς για αγάπη       απρουπόθετη Θα μιλάμε για ηλιαχτίδες Θα μιλάω για το χθες θα μιλάς για το μέλλον Θα ξεκουραζόμαστε                  σ' ένα τώρα.                        26/12/19

Πάντα μου άρεσε να νομίζεις πως σ΄ αγαπώ.                                                                ~2007

Μπορείς να πας στην αρχή του λόγου; Πριν ανακαλυφθούν τα γράμματα; Πες μου, άναρθρες κραυγές; μουσική; ποίηση αληθινή; Πλέκω το αόρατο   με τον πόνο   με την σκέψη (κοντινά, δεν νομίζεις;) το εργόχειρο   δεν έχει τελειωμό. Βάζω στην άκρη τη Πηνελόπη   βάζω και την θύμιση                  την άρνηση                  την ανάμνηση                  τη λήθη. Δε σταματώ σε κίνηση; Δε γυρεύω μα βρίσκω κι όταν ψάχνω             όλα αλλού. Η αδικία θα έχει     το χαμόγελό σου;                         25/3/2007

διηγούνται παραμύθια άγονης γραμμής θερίζουν αλήθειες με ψέματα κρύβουν, θάβουν, ξεθάβουν παλιές συνήθειες για νέες διαδρομές του τώρα. Ξεκλειδώνεις, κλειδώνεις όσα έξω τόσα μέσα η πλάστιγγα δε γέρνει πριν - μετά υπέρ - κατά μένεις προχωράς σταματημένος σε μια παύση διαρκείας μετράς, ξαναμετράς μηδέν, ένα, δύο εντάξει τα ψηφία σε ησυχάζουν αρχίζεις πάλι ένα, δύο, τρία σιωπή; αποκλείεται όχι εδώ, όχι σήμερα.                  25/3/2007

Ανέβαλλε για χρόνια τη Ζωή ώσπου τη βρήκε ο θάνατος.                                          ~2007