Ψηφιακά γραπτά

Γύρισε και ξανακοίταξε. Δε πίστευε στα μάτια του. Το μυστικό του όπλο είχε πιάσει. Ένας αναπτήρας στα χέρια του δε θά' ταν κάτι συνηθισμένο. Οι ακτίνες του ήλιου είχαν συγκεντρωθεί και... Ναι! Είχαν αναγκάσει τον απέναντι αναπτήρα να εκραγεί. Βρισκόταν απέναντι. Και σε κάποια απόσταση ασφαλείας. Μπήκε μέσα να ζητωκραυγάσει. Το σπίτι του γείτονα που τόσο αντιπαθούσε είχε πάρει φωτιά! Στόχος ένας         ταπεινός αναπτήρας...                          4/1/20

Θα σου μιλώ για το τελευταίο άστρο θα κοιτάς           τη σελήνη. Θα σου μιλώ για προβλήματα    θα μου δείχνεις                τη γη. Μέσα σ' ένα σύμπαν       μια βραδιά  θα σ' αγαπήσω. Θα μου μιλάς για σκοτεινή ύλη θα σου μιλώ για το κενό. Θα μου μιλάς για σουπερνόβα θα περιμένω να γεννηθείς!               28/12/19 

Για καιρό περιπλανιόταν στη γη. Μετανάστης. Με όνειρα και ελπίδες ερχόμενος. Στη νέα γη. Ελλάδα. Κινδύνευσε όπως και τα δυο παιδιά του στη διαδρομή, αλλά, ξεπέρασαν τη πιθανότητα πνιγμού. Αφίχθηκαν πρωί-πρωί στη Μυτιλήνη. Το πρώτο πράγμα που θυμούνται ήταν τα μάτια και το χαμόγελο του λιμενικού που τους έβγαλε στη στεριά. Είχαν ξεκινήσει νωρίς το πρωί από τη Συρία. Νηστικοί για τρεις μέρες και άυπνοι. Χωρίς να ξέρουν τί θα αντικρύσουν στη νέα τους πατρίδα. Ο ήλιος, τα κύματα, το στρίμωγμα, τα χρήματα. Έτσι ταξίδεψαν. Ώρες. Όμως ήταν αρκετές για να νιώσουν τη βίαιη απομάκρυνσή τους από τη γη τους. Δίχως  πολλές επιλογές λόγω πολέμου. Φορτώθηκαν τα απαραίτητα απ΄το βιός  τους. Χαιρέτησαν οικογένεια και γνωστούς και εκείνο το πρωί επιβιβάστηκαν. Φουσκωτό. Αγνοούσαν το μέσο μεταφοράς τους μέχρι που το είδαν. Ταξίδεψαν μαζί με άλλες, μικρές και μεγάλες, οικογένειες. Αντάλλασσαν λίγα λόγια και προσεύχονταν. Ναι, προσεύχονταν για ένα καλύτερο μέλλον να ΄ρθεί! Δεν γνώριζαν, όμ...

Ο άλλος αθώος θα παραλλασσόταν τόσο που οι ένοχοι θα τον θεωρούσαν όμοιό τους. Η άλλη αθώα θα δεχόταν προσεγγίσεις, απομακρύνσεις. Λίγος καιρός θα περνούσε έτσι!                              23/11/19

Θα σου μιλάω για το τελευταίο δειλινό Θα μου μιλάς για τη πρώτη ανατολή Θα ξαπλώσουμε   πάνω στο φως Θα μιλάω για κόπο θα μιλάς για αγάπη       απρουπόθετη Θα μιλάμε για ηλιαχτίδες Θα μιλάω για το χθες θα μιλάς για το μέλλον Θα ξεκουραζόμαστε                  σ' ένα τώρα.                        26/12/19

Πάντα μου άρεσε να νομίζεις πως σ΄ αγαπώ.                                                                ~2007

Μπορείς να πας στην αρχή του λόγου; Πριν ανακαλυφθούν τα γράμματα; Πες μου, άναρθρες κραυγές; μουσική; ποίηση αληθινή; Πλέκω το αόρατο   με τον πόνο   με την σκέψη (κοντινά, δεν νομίζεις;) το εργόχειρο   δεν έχει τελειωμό. Βάζω στην άκρη τη Πηνελόπη   βάζω και την θύμιση                  την άρνηση                  την ανάμνηση                  τη λήθη. Δε σταματώ σε κίνηση; Δε γυρεύω μα βρίσκω κι όταν ψάχνω             όλα αλλού. Η αδικία θα έχει     το χαμόγελό σου;                         25/3/2007