Ψηφιακά γραπτά

Αδύνατο να υπάρχει κι όμως υπαρκτή ως έννοια. Ενθύμηση στίχου "θάνατος - ζωή" μα άτοπο. Δημιουργώντας στιγμές  αιωνιότητας προτείνω για να λύσω... Ποτέ δε όρισα κάτι ως μάταιο ουσιαστικά αλλά σαν προσωρινό που ανέμενε.           19/5/21

Θεωρούμενη χρόνια, ανατροπής στιγμή. Πίστη αιώνια αν και αναγνωριζόμενη ασταθής. Βάδισμα στα χνάρια Του ακόμα κι αν αγνοούταν. Όλα φως και συνεχίζω... Με μια αυταπάτη λιγότερη....         14&15/5/21

Κάτι που ζήλεψα κάπως κάποτε    ήταν στο σκηνικό. Βήματα και άνθρωποι πάνω κάτω... Τώρα πού πηγαίνουμε; Οι παλιές ερωτήσεις:  "Τί έγινε;" "Πού πάτε" "Πώς πάτε;" Άκυρες κι αυτές. Με τον τόπο και            τον χρόνο       απλωμένο και σύννεφα       με σκέψη βροχής πάνω απ' τα κεφάλια μας... Θα βγω να δω τη βροχή αν, στα σίγουρα, βρέξει!                 30/5/21

...κι  έμενα πίσω να παρατηρώ... Σκέψεις περαστικές που φάνταζαν ιδέες. Συμπεριφορές μικρό - διαδικασιών. Ξενόφερτη παραλλαγή χαρακτήρα και προσωπικότητας. Ανελίξεις στιγμών. Συχνή συστροφή στο μέσα. Δίχως Δρόμο ή διαδρομή. Να ψάχνω τις εσωτερικές... Μετά την ανανέωση του πλυσίματος, το σώμα απαιτούσε κίνηση και - ίσως - κούραση. Πλέον. Κλειστά βλέφαρα - όνειρα. Ανοιχτά βλέφαρα - ονειροπόληση. Αντοχές λιγοστές  - κι αν ξεγελιέμαι - υπάρχουσες... Ως πότε; Κι αν η υπομονή νικηθεί  και πάλι; Ερώτηση συγκεκριμένη απαιτητική σε απάντηση. Κοιτάω τον ήλιο και ελπίζω!         122/7/21

Σελίδες μπρος από τα μάτια. Αστυνομικό ενός καλοκαιριού που έφτανε στα μισά του... Απρόσμενα περιορισμένη... Ένα ανεξιχνίαστο έγκλημα με μάρτυρες. Άγνωστες τοπωνυμίες και πολιτιστικές αναφορές. Ενδιαφέρον και συγκέντρωση. Βιβλίο. Δίχως ίχνος ιδρώτα κυλούσα... Σπάνια η αίσθηση θερμότητας. Η πλαϊνή εφημερίδα - κομμάτια- περίμενε να διαβαστεί. Ένα σημειωματάριο με σκίτσα - ξεκαρδιστικά υπόσχοταν η ίδια -  γέμιζε σχέδια. Μαζί κι ένα βιβλίο με διανοητικές προκλήσεις. Στόχος απαιτούμενος κι αναγνωρίσιμος. Ίδωμεν. Περίπου λευκό δωμάτιο με κατάλευκα σεντόνια. Δε μπορεί! Θα άλλαζα! Εξέλιξη και αναβάθμιση...                  12/7/21

Κάποτε κάπου  και κάποτε ζούσε ένα κορίτσι. Ανακάλυπτε χάνοντας και περπατούσε μη κρατώντας... τίποτα... Ώσπου μια μέρα θέλησε  η παραδεδομένη γνώση να της ανήκει. Αίτημα άστοχο; Απαίτηση γινατιού; Αναγνώριση δικαιοσύνης; Πορεύεται. Αυτό είναι και το μοναδικό που γνωρίζει. Αν την συναντήσετε στο δρόμο, απαντήστε της...                   25/5/21

Περιτριγυρισμένη Γεμάτη και άδεια μαζί. Στο άγνωστο προχωρώ. Λύπες, στιγμές και χαρές. Όλα μπλεγμένα. Κοιτώ σπάνια ουρανό κι αναρωτιέμαι κοιτώ γη και σταματούν οι ερωτήσεις. Ουρανός και χώμα. Εγώ. Όποιος. Ό,τι. Με νέες αλήθειες πορεύομαι.                            1&6/3/21