Ψηφιακά γραπτά

Αναμέρτηση με τη προσαρμοστικότητα και η συνήθεια να παλεύει με τα πρωτότυπα. Οι σχέσεις να αναπτύσσονται αργά και, μάλλον, σταθερά. Καθημερινότητα και οάσεις. Μικρές ανάπαυλες ξεκούρασης και στόχοι. Πρώτος κάβος και ο δεύτερος να έπεται.Συντροφικότητα και μοναξιά. Υποθέσεις και αμφισβητούμενες, και πάλι, σιγουριές. Πορεία, μονοπάτι, όραμα. Σιγά-σιγά να χτίζεται και το κοινό. Με δραστηριότητες μοναχικές και συλλογικές, μετά...Γράφω σαν να συμπεραίνω και περπατώσαν να ανιχνεύω,ξανά... 24/10/21

Οι μέρες θα κυλουσαν ιδιες. Τι από το μέσα θα αλλαζε; Μικρο αποφάσεις και συνήθεια Αλλαγές στιγμιαιες και τα αιώνια... Με λιγότερες απορίες και σιγουριες Κυλούσα. Σε ένα αργο λογω ζεστης Και γρήγορο λογω περιορισμου Καλοκαίρι. Παραδόξως. Τα γύρω να γίνονται εντός Και τα εντός εκτος... Εύκολα μα και δύσκολα μαζί. Το μοιρασμα, το δοσιμο Η γνωστή απομόνωση εαυτού. Με προτεραιοτητα εμενα. Αν γίνεται. Γιατί ποτε δεν γινόταν. Ως τώρα... Με κάτι δυνατό και αδύνατο συνάμα Προχωρώ. Ακινητοποιουμαι για να κινηθώ Και κινούμαι για να σταθώ. Κάπως έτσι... 2/8/21

Το φως χυνοταν διαχυτο στη σκηνη Ο αερας αγριευε χρόνους χρονους Ένα παραμύθι μου ήρθε στο μυαλό. Σε θυμήθηκα Κι είπα να το ξαναγράψω απ' την αρχή. Η αρχή γνωστή: Ένα καιρό κι μια φορά Η και όχι... Θα γράφαμε μαζί τη συνέχεια Και το τέλος Κι αυτό γνωστό και - ίσως - και τετελεσμενο: Περάσανε ολοι καλα κι εμείς καλύτερα... Ένα σπουργιτι συμφωνουσε με τη διαδικασία γραφής Και τα μαλλιά κινουνταν αερινα Μια φωνή μπήκε στο σκηνικο Κι ένα χρώμα.. Τι να χωρίσει πια; 27/5/21

Πύργοι στην αμμο Κι εσύ απων Παιδικά γέλια και φωνές Διακόπτες χαράς Επαφή με νερό και ήλιο Και μετά το βιβλίο. Αλάτι στο σώμα και στα χείλη Επιλεγμενο Περιμένω μα απουσιαζεις Ποιος αλλος θα έλειπε τόσο; Βόλτα στην ακροθαλασσια Κι ο ήλιος να δύει Αγωνια για το χρωμα του δειλινού. Στερεη κι αερινη Περπατώ. Ως ποτε μονή; 26/5/21

τα αυτονόητα έχασκαν μαζί με το γλοιώδες γέλιο. μια οσμή δυσωδίας πλανιόταν στον αέρα. οι παιδικές κραυγές γίνονταν συχνότερες. η ζέστη βάραινε το σώμα. οι βασικοί πρωταγωνιστές είχαν δει όλο το έργο. η κατηγόρια κυκλοφορούσε γύρω από το κεφάλι μα και μέσα. κάποιος θα θυμόταν άξαφνα την αρχή από τη δίκη του Κάφκα. την υποταγή με τη μία. οι λέξεις οικογένεια, συνεργασία, αλληλοσεβασμός θα έψαχναν την αρχική τους έννοια. η υποκρισία δεν θα έψαχνε σκηνοθέτη. θα τον ήξερε εξ αρχής. κομπάρσοι, περαστικοί, αθώοι, θύτες...όλοι καλοκουρντισμένοι...και μια σιγουριά. πως ότι κι αν γινόταν δεν θα υπήρχε κανείς να τους αποκαλύψει. ώρες, μέρες, βδομάδες, μήνες, χρόνια...θα περνούσαν... με μια φαινομενική κανονικότητα που θα φλέρταρε με την αναμαρτησία. Δήθεν. κάποιοι ήξεραν, κάποιοι δεν υπέθεταν, κάποιοι αδιαφορούσαν. οι περισσότεροι σιωπούσαν λόγω συνενοχής. ήταν εύκολο να γίνουν οι αθώοι φταίχτες... το κακογραμμένο σενάριο έσερνε κι έναν βουβό χορό. για το ίσο... η προβλέψιμη σκηνοθεσία έβρισκε ...

Σκονισμένο σε βρήκα στη μέρα μου. Τα βήματά σου φανέρωναν Δρόμο. Η αμφίεση, σύμβαση. Το χαμόγελο, παιδί. Έμεινα και πάλι πίσω./; 9/8/21

Θεμελιωμένες πεποιθήσεις              άλλων          να ορίζουν... Πώς να ξεθεμελιωθούν                      γυρεύουν! Αγνοώ μα ψάχνω. Βρίσκω και χάνω. Αντιφατικό, στ΄αλήθεια;                 19/5/21