Ψηφιακά γραπτά

Με τοξική χαρά και μόνο στους δρόμους με χαρά ανεξάλντητη λόγω πουλήματος ψυχής με τη χαρά να μην είναι επιτρεπτή (1/3) με το ανεξέλεγκτο και το αδιανόητο - νέα όπλα με τις δικές του αμαρτίες επιτρεπτές σε όλους με δήθεν αναμαρτησία, για τους πολλούς, βλ. κοινό, στις αποσκεύες και μωβ μέσα με βέβαιη αθώωση κρυμμένος με την οικογένεια χωμένη και το κλερδισμα εντυπώσεων με στάχτη στα μάτια των παιδιών της με τρεις αξίες και φιλαρχία με όλα τα ελλατώματα να γίνονται υποτιθέμενο χιούμορ με μόνιμη σφαίρα την φράση: "δεν πάμε καλά" με την αποδεκτή, τώρα πια, κατασκευασμένη ομοιότητα και τρέλα με τα παιχνίδια να γίνονται σφαίρες με υποχρέωση έναντι μητέρας και παιχνίδι κοινό με άσχημα παιχνίδια και φόβο με κρυμμένο παιχνίδι και τρόπους με αρρώστια που δεν γιατρεύεται και συνεργασία παιδική με το πιάνο να παίζεται ανάποδα και προτροπή επανάληψης (συνδιασμός τεσσάρων ανωτέρων, βλ. καβαλάρηδες) Ταυτόχρονα με τους παραπάνω και δύο αθώοι που προσπαθούν να τους προλάβουν ) ...

Θα βρεθείτε, σας το υπόσχομαι, μια νύχτα σε ένα τοπίο πολύχρωμο κανείς δε θα ξέρει πώς φθάσατε εκεί μουσικές θα σας συναντούν από παντού η μέρα δεν θά'χει τέλος ο Μορφέας ίσως να έχει παραιτηθεί να του βρήκαν αλλού δουλειά τα παιδιά θά'ναι ευτυχισμένα τα σύννεφα θα φράφουν τις καινούργιες σας στιγμές τ' αστέρια θα έχουν κατέβει και θα σας αγκαλιάζουν ο χρόνος θα απλωθεί σε μια συνεχή στιγμή το χθες και το αύριο δε θα λογαριάζουν η λύπη και ο πόνος θα έχουν νικηθεί κι η απώλεια μαζί Θα ξεκινούν αμέτρητες, ατέλειωτες γιορτές κι ο καθένας θα προσφέρει το δικό του κρασί απ' τα αμπέλια του πλανήτη του θα βρεθεί και το ρόδο κι ο πρίγκηπας - ελπίζω -κοιμισμένος το όνειρό σας θα του ψιθυρίσει γλυκά "ήρθε ο καιρός" Το όνειρο θα πάψει μα η μέρα θα σας βρει με νέα μάτια νέα χείλια νέες καρδιές ο κόσμος θα απλωθεί εμπρός σας γιατί τότε θά'στε όλοι παιδιά καθαρά και έτοιμα να κρατήσετε στο νου το όνειρο...

Με την αγάπη χώρισα 15/3/2003

Χρόνια πάλευα να φτιάξω μια εικόνα κοντινή σε αυτή που είχες φανταστεί ίσως - λέω τώρα - η αλλαγή της αλλαγής να ήμουν και πάλι εγώ με το ποτέ να πληγώνει το πάντα πορεύομαστε το πάλι τη συνήθεια το τώρα το χθες το χθες το αύριο αυτό μάθαμε να λέμε ζωή με τη (τρομαγμένη) απορία στο βλέμμα πώς δώσαμε εξουσία σ' αυτά που αν γνωρίζαμε θα φτύναμε αναρωτηθήκαμε. 2/3/2003

Πάρε την λέξη μου. Δώσε μου το χέρι σου. Πάρε το χέρι μου. Δως μου τη λέξη σου. 24/2/2003

Στα δάκρυά σου πνίγηκα και στη σιωπή βυθίστηκα το τέλος να ορίζει την αρχή. Στο φως τυφλώθηκα τα μάτια έκλεισα και σώθηκα η ένταση όρισε αδυναμία. 24/2/2003

Πάρε τα δάκρυά μου την αλμύρα τους ντύσου θωριά και στολή ελεύθερη κι υπερήφανη αλλάγη αφής και όσφρησης. 24/2/2003