Ψηφιακά γραπτά

Ο ήλιος έβλεπε τη πλάτη έριχνε τη σκιά μπροστά που πηγάζει από κάθε σκοτάδι για να δε΄΄ιχνει φωτεινό Στο μαύρο είχα χαθεί μέρες τριγυρνούσα τη σιωπή οι ήχοι είχαν βουτηχθεί στον αόρατο ωκεανό του γιατί Σ΄αυτην την άγρια βουτιά του πριν και του μετά όψεις οικείες έδειχναν θεϊκά απόμακρες το σώμα μακριά από τη ματιά τα γεγονότα απ΄την ζωή Οι αισθήσεις είχαν παραιτηθεί από την αγωνία της ανίχνευσης για να δώσουν θέση στο νου και τα άλματά του λίγο πριν το κόκκινο του σκοταδιού Με λέξεις ανίσχυρες καταγράφεται η σκηνή άλλη μια φορά η εκτέλεση κατώτερη της σύλληψης 30/1/2003

Οι ένοχοι θα άρχιζαν να συνδυάζονται μεταξύ τους και η σκηνοθεσία για την μία αθώα θα γινόταν - όπως περίμενε - πιο απαιτητική. 18/1/23

Πώς να σε πιάσω αν δε σ'αγγίξω πώς να σε κοιτώ αν δε σε δω πώς να σε βρω αν δε σε ψάξω πώς να σε μάθω αν δε σε ξέρω πώς να σ'αγαπώ δίχως να στο πω Όσα ζητώ, τα λες πολλά μα τα χείλη κλειστά/δεν τ'ανοίγεις όσα θες/ζητάς στη σιωπή (τα) θάβεις κι εγώ προσμένω να τα δείξεις/ κι εγώ προσμένεις να (τα) ξεθάψω μα τα χέρια (μένουν) μετέωρα σε επιθυμίες και κινήσεις Ανοίγεις να μπω κι αμέσως κλείνεις Μα πώς να σε αγγίξω αν δε σε πιάσω πώς να σε δω αν δε σε κοιτώ/κοιτάξω πώςνα σε ψάξω αν δεν σε βρω πώς να σε ξέρω αν δεν σε μάθω πώς να σ΄το πω αν δε σ΄αγαπώ. 17/1/2003

Δύο, στ' αλήθεια, ή μήπως ένας κι ένας; Ή, μήπως, κανένας; Κι αν όχι, συμβατικά μαζί; Λόγω υποχρεώσεων, αναγκών και παιδιών; Κι αν το αρνούνταν κι οι δυο πεισματικά; Και το μοίρασμα; Ισχύει ακόμη; Κι αν ναι, διπλές ή μονές στιγμές; Μονές στιγμές για να ανταλλαχθούν έπειτα; Τί είχε μείνει να θεωρείται σχέση; Κι αν όντως σχέση -απαντήστε μου - τί είδους; Μονογαμική ή ελεύθερη; Και, τελικά, ένας σύντροφος- συνοδοιπόρος ή πολλαπλοί; Κι όλες αυτές οι ερωτήσεις, σε ποιό χρόνο και σε ποιό χώρο μένουν να απαντηθούν; Από ποια στόματα και χείλη; Επιμένω ρωτάω. Κι ας μη πρόσεχες ποτέ τα λόγια μου... Κι ας αρκούσουν μόνο στις πράξεις... Με τα φθαρτά, τα καθημερινά κι ας αναλο- νόμουν αν με έπειθες...Να γίνω σαν και σένα..Τότε.. Τί έμεινε πίσω, νά'ξερες!Το πρώτο σου χαμόγελο για αρχή και μετά όλα... Οι ματιές, τα αγγίγματα, τα λόγια... Για χρόνια Όμως, αρκετά. Όλα έχουν φθαρεί κι ας στέκουν εκεί. Απέναντι μου, πια... Αποτέλεσμα φυγής, θα πεις. Απόφαση ελευθερίας, θα πω. Και ύστερα, ανάγκ...

Το φως θα έμπαινε στην εσωτερική αυλή του σπιτιού. Σαν ευλογία ή σαν κραυγή; Πάντως ένα θα ήταν βέβαιο. Το συναντούσαμε τμηματικά. Σαν σημάδι. 23/4/14 (Βασισμένο σε πίνακα που συνάντησε το βλέμμα στην Δημοτική Βιβλιοθήκη Πειραιά)

Οι γείτονες θα τα ήξεραν όλα, αλλά θα σιωπούσαν. Πώς, στ' αλήθεια, υπερασπίζεται κανείς μια ανυπεράσπιστη ψυχή..! 29/10/23

Πέρασε καιρός από την τελευταία δημοσίευση, το ξέρω... Υπάρχουν κάποια παλιά μου γραπτά που ακολουθούν... Αν θελήσετε, στείλτε μου μέιλ στην διεύθυνση πάνω δεξιά και γίνετε ακόλουθοί μου... Θα περιμένω με ενθουσιασμό το πώς έπεσε το κέρμα σας στο πηγάδι των γραπτών, όπως έγραφα και παλαιότερα.. Καλές αναγνώσεις! Κι ένα ευχαριστώ που δε μπορεί να διαβαστεί σαν χαμόγελο στα χείλη μου... Καλή συνέχεια σε ό,τι αγαπάτε...