Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

grapto

δε θέλω να έχω τίτλο, ιδιότητα, χαρακτηρισμό,κατηγορία. θέλω απλά να είμαι ένα γραπτό στον υπαρκτά εξωτερικευμένο χώρο. να μην έχω ηλικία, δηλαδή χρόνο και χώρα δηλαδή τόπο. θέλω να ανήκω σε όσους αφήσω ένα ίχνος και σε όσους όχι. θέλω να περνάω σαν αέρας και να τρέχω σαν ποτάμι. να μην αναζητείται η αρχή, η αιτία, η αφορμή, η λεγόμενη "έμπνευση"... θέλω μόνο να υπάρχω γιατί υπήρξα κάπου αλλού. άλλοι θα το έλεγαν εσωτερικό κόσμο, άλλη ψυχή, άλλοι βίωμα. το χαρακτηρίζω κάτι δοθέν, δεν πολυαπορώ και προχωρώ. να εξηγηθεί η μετάγγιση,η μεταβίβαση και η διύληση του καθαρού φωτός; το θεωρώ αδύνατο. κι έτσι εξηγήσιμο μόνο από ότι κάνει δυνατά τα αδύνατα. αν παύουν ποτέ οι απορίες, οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις... και έτσι λέω πως πορεύομαι...όσο δηλώνω πως γνωρίζω ως τώρα...περίπου.αυτά,νομίζω.-

                                                                                                         

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Βρόχινο σ΄ αγαπώ

Το φως
  της βροχής
 έπαιζε
   με τον τοίχο
(-τον άσπρο-)
ασυνήθιστο αστικό τοπίο
Πήρες σταγόνες
κι έγραψες
ένα "σ΄ αγαπώ"
  στο τζάμι
Το είδα αργά
όπως και κάθε
Νίκησες; Ηττήθηκα;
Τρίτος παρατηρητής
  επειγόντως.
Κλείνω μ΄ ένα χαμόγελο.
 Και πάλι.

            16+20/11/17

Σταγόνες της βροχής

Σταγόνες της βροχής
μου έδεναν τα χέρια
μέρες
τα βήματα
Σταγόνες της βροχής
σε έφερναν σε μένα
αγάπη μαζί και χωρισμός
Σταγόνες της βροχής
κι ένα κρυφό ποτάμι
αφαιρούσαν
σαν να πρόσθεταν
(Οι) σταγόνες της βροχής
      εσύ κι εγώ.

                  16/11/17

Τώρα ξέρω γιατί μού΄μαθες

Ξέρω πια
πως γελούν
και πώς κλαίνε
Ξέρω πια να παρατηρώ
τον άνεμο
στο πρόσωπο
Μού΄ μαθες να βλέπω
το χρώμα της βροχής
κι ας μην ήθελες
δεν ήταν ένα
Ξέρω πια τα πουλιά
πως βρέχονται
και τα φύλλα πώς χαμογελούν
Βυθισμένα στην αιώνια βροχή
Ξέρω πια να γελώ
σαν κλαίω
και να κλαίω
σαν να γελώ
Μού΄ μαθες πως
όλα είναι ζωή
και ορίζεται
κι από μας
Χαμογελώ
κλείνω μάτι
και προχωρώ.

                  20/11/17

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Για ό,τι ορισμένο... (σημερινό)

Έριξα ζάρια στη μοίρα μου.
Έπαιζαν πολλοί, λίγοι...αγνοώ.
Είδα εικόνες με θύμισες μπλεγμένες, όνειρα.
Σκεφτόμουν.
Δεν ζούσα.

Έδινα ραντεβού στη μοίρα (μου)!
Σταθμοί, συνθήματα, λόγια.
Ήταν φτηνά, ακριβά;
Και πώς να ξέρω!

Έδωσα ανάσα στο πεπρωμένο μου.
Φιλί, ταξίδι, πορεία.
Πετάχτηκαν αστέρια, πουλιά.
Ονειρευόμουν.
Δεν ζούσα.

                 20/11/17

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Πού;

Πού πάει η ζωή όταν φεύγει;

                 (ιδέα της στιγμής-18/11/17)

σημ. ετοιμάζεται να δημοσιευτεί σε λίγο καιρό..